Заплятала на Купалле я вяночак

Заплятала на Купалле я вяночак,
Па рацэ пускала і шаптала:
“Падары каханне ціхай ноччу…”
Ды рака халодная маўчала.

Месяц поўны – асвяці дарогу,
Заблукаць так лёгка у чароце,
Дакраніся сваім вострым рогам,
Прагані тугу і адзіноту.

Толькі свечка хутка пацьмянела,
Злых русалак д′ябальскія чары,
Па зямлі туман падкраўся белы,
Стылы вецер наганяе хмары.

Патануў рамонкавы вяночак,
Не ўбачу крадзенага шчасця,
Расплятайся, бед маіх клубочак,
Загубілі ведзьмы сёння Насцю.

Што за цуд? Гарыць агонь чароўны,
Кветка-папараць выканае мары,
Выплывай з вады, вянок-вандроўнік,
Траў рачных я піць хачу адвары.

Каб была каханаму жаданай,
Я свой лёс у светлых снах чакала,
У празрыстых вод багіні Даны,
Заплятала я вяночак на Купалле.


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай