Я – беларуска, як і маці
Камусьці Познань горад- свята,
Ці аб Парыжы марыць хтосьці,
А я Радзімаю багата,
Тут гаспадыня – я, не госця.
Я не чакаю падаянкаў,
Жыву ў сваёй утульнай хаце…
Не эмігрантка, не цыганка,
Я – беларуска, як і маці.
Люблю свой горад, вёску, поле –
Люблю народ свой хлебасольны,
Сваёй Радзімы наваколле,
Бо толькі тут спяваю вольна.
Мне люба ўсё, – і дзень, і вечар…
Нялюба з краем развітанне,
Што падарыў з жыццём сустрэчу,
Дзяцінства ласку, смак кахання,
Што навучыў цаніць і верыць,
Мець сваю мову, годнасць, мару
І адчыніў да шчасця дзверы,
Дзе ёсць і сонейка, і хмары,
Што перадаў, як скарб, ад продкаў
Руплівасць, шчырасць і цярпенне
На той зямельцы, дзе салодка
Мне пражываць жыцця імгненне…
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию