Зорка (Прадмова да зборніка “Зорка”)
Калі зямлю агорне змрок густы,
І дзень стамлёны адыходзіць прэч,
Я падымаю вочы да гары,
Каб зорку ў цемры новай запаліць.
Яна — не тая, што ў нябёсах ззяе,
Што шлях пакажа ззяннем ледзяным.
Мая — у сэрцы полымем палае,
І дыхае натхненнем маладым.
Яна — з пяшчоты, з радасці і болю,
З надзей, што не сатлелі ў барацьбе,
З любові да бацькоўскага прыполля,
З усяго, што я нашу ў сабе.
Яна — мой верш, што на паперу лёг,
Як промень, што прабіўся праз туман.
Яна — мой скарб, мой сябар і мой бог,
Мой самы шчыры і святы падман.
Бо зорка — гэта мара, што жыве,
Пакуль мы верым у яе святло.
Дык хай яна ў душы тваёй плыве,
Каб цемры ў нашым свеце не было.
Гартай старонкі — і ў дарогу руш,
Шукай свой зніч у лабірынтах слоў.
Няхай у зборцы гэтай знойдзеш ты, чытач,
Сваю надзею, веру і любоў.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию