ЖНІВО…
Залатое поле хвалямі гайдае,
Нібы гэта — мора, спелых каласоў..
І ласкавы ветрык думкі павявае,
Шэптамі крынічных, чыстых галасоў..
Пахне хлебам зранку, мёдам і травою,
Водар лета льецца, п’янкі нібы квас..
Зіхаціць-жыве над роднаю зямлёю
Голас продкаў вольны праз стагоддзяў час..
У далонях лета — цёплыя зярняты,
Што збіралі нашы дзеды і бацькі..
Кожны колас, быццам, лёсам едным святы,
Кожны дзень вітае — дар з нябёс важкі..
Каласы шапочуць, граюць нібы хвалі,
Як далоні з глебы цягнуцца ўгару..
І душа спявае, як яна спявала —
Маці мне калісці ў першую вясну..
Серп бліскучы ззяе, сонейкам іскрыцца,
Жнея песню лета зноў сваю пяе..
І ляціць яна — чароўнай белай птушкай,
Лёсам над палямі неабсяжнымі плыве..
Беларусь мая, спрадвек твае прасторы
Поўняць сэрца шчодра светлаю тугой..
І шуміць, шуміць, шуміць жытнёе мора,
Песняй хлеба вечнай — мовай залатой…
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
6 рецензий к 'ЖНІВО…'
Елена Лобкович
19.10.2025 - 07:59Вялікі дзякуй,Аляксей,за верш,як спелыя каласы:важкі і жыццесцвярджальны.
З павагай.
Юлия Авина
19.10.2025 - 08:13Гэта вельмі прыгожа, Аляксей…Каласы пшаніцы ў далонях, вецер у валасах, гэты пах роднай зямлі…
І любоў да Радзімы перапаўняе сэрца ад вашых вершаў! Шчыра дзякую!
Алексей Абазовский
19.10.2025 - 09:33Тут душа спявае, журбіць і смяецца,
Тут жыцця крыніца з родных б’е глыбінь..
Пад блакітным небам сэрца шчырэй б’ецца
У абдымках Белай Русі берагінь..
Алексей Абазовский
19.10.2025 - 08:11Вялікі дзякуй!
Светлана Светлова
23.10.2025 - 01:07Цудоўна, Аляксей! Якая прыгожая мова, якія светлыя пачуцці! Вялікі дзякуй!
Алексей Абазовский
23.10.2025 - 01:12Вельмі прыемна), вялікі дзякуй!