Санет
Я бачыў доўгія палі ўначы,
Дзе вецер гнаў сівую кавылу,
І зоркі падалі, як дзве свечы,
І асвятлялі шэрую магілу.
Там цішыня стаяла, як сцяна,
І толькі месяц, быццам вартавы,
Глядзеў на свет, дзе скончылась вайна,
Пакінуўшы сляды сярод травы.
І я стаяў, і думаў пра жыццё,
Што, як рака, бяжыць у небыццё,
І кожны з нас — імгненне, кропля, цень…
Але пакуль гарыць у небе зніч,
І чутны продкаў несціханы кліч, —
Настане зноўку наш наступны дзень.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию