I
На роднай хате, углядаясь,
Я бачу родныя віры.
І каб пачуцці адчуваць,
Дзе лясы, рэкі і балоты.
Неба сінее ляціць,
Воблакі белыя як буслы.
Каб быў вялікі гэты свет,
Дзе спеў жаўрук вядзе над полем,
І дзе дзядоў жыве завет —
Любіць зямлю сваю да болю.
Дзе сцежка ўецца між бяроз,
І сэрца поўніцца ад слёз.

II
Каб быў вялікі мой народ,
Што праз стагоддзі крочыць смела,
Каб не згубіў ён продкаў род,
І песня матчына ў ім спела.
Каб тут, на гэтай вось зямлі,
Мы вечна з годнасцю жылі.
І каб над Бугам, над Дняпром
Гучалі словы нашы ўсюды,
Каб мы будавалі ўласны дом,
І ганарыліся ім людзі.
Каб мова родная ў сэрцах
Не згасла полымем ў вяках.

III
Каб нашы дзеці і ўнукі
Свой край любілі, бераглі,
І працавітыя іх рукі
Дастатак неслі для сям’і.
Каб сцяг наш вольна развіваўся
І свет нам шчыра ўсміхаўся.
Каб мова родная гучала
З вуснаў малых і старых,
І песня продкаў не змаўкала
У сэрцах вечна маладых.
Каб кожны дзень, што мы вітаем,
Нас на Радзіме шчасцем грэў.

IV
Каб спеў жаўронка над палеткамі
Гучаў штодня, як светлы гімн,
І каб шчаслівымі мы дзеткамі
Маглі ганарыцца сваім.
Каб рэкі чыстыя струменілі
Праз пушчы, сёлы, гарады,
І каб мы ў сэрцах захавалі
Спрадвечны дух, што малады.

V
Каб не цураліся мы мовы,
Што ад бацькоў нам дадзена,
І каб пад небам васільковым
Была адзінаю сям’я.
Каб Беларусь заўжды квітнела
І доля лепшая нас ждала,
І каб над роднаю зямлёю
Любоў і праўда ўверх ўзышла.