Неба з. . .

Неба з атожылкаў сырых аблокаў
Толькі рэдкі прамень выгнаннікам вісіць
Лашчачы зямлю Дзень нібыта ў спакоі
Ты быццам ізноў народжаны з нечых сноў
Твой мозг усведамляючы сябе
У сабе таіць
Запал і боль што не адно і тое ж

Каханне тое насланнё а здаецца як скарб
А боль ад наслання ёсць тое што ацалела
Усяго адзін няверны ў бітве крок
і ты толькі цень
Жыццё пачынай з нуля
Бо мінулае згарэла


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай