Віцебску

Мокрыя вуліцы
горада Віцебска,
як вы падобны
адна на адну!
Вецер зрываецца
з рову парывісты,
гойдае цёмнаю
хваляй Дзьвіну.
Горад Шагала
і горад Малевіча,
дай распазнаць
таямніцу тваю!
Велічны крыж
Язафата Кунцевіча
нібы з дакорам
глядзіць на ваду.
Месцы святыя,
парослыя дрэвамі,
быццам малітвай,
кранаюць душу
жоўтай лістотай,
даўно адляцелаю,
што пад нагамі
яшчэ варушу.


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай