Восеньскае растанне

Павуцінне восеньскай разлукі
Адлятае шпарка ўгару.
Ты маўчыш. Мае замёрзлі рукі.
Развітальных слоў і я не гавару.

Погляд колкі ў чырвонае рабінкі:
Асуджае дрэва нас.
З неба капаюць халодныя слязінкі.
Усміхніся мне ў апошні раз!


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай