Пакінутая ціхая такая

Над прасцінкай ляціць…

Пакінутая. ціхая такая.

І,
прыкрыўшы далонню дрыготкі свой рот,
больш…
Не песціць надзею.

Тая чакае…

Вось!

Возьме, і прыйдзе.

Цела б’е ліхаманка,
а слязінкі,
раўчукамі цякуць
з замкнёны ачос,
і надзея праклятая валіт і паліць.

Вось!

Возьме і прыйдзе.

Думкі тлеюць у трызненні,
усё ёй здаецца,
вушакі жураўлёў,
што цякуць на ўсход.
Воны клычаць ёй заклік…

І.

Раптам!

Заскрыпіць зноў брамка…

Гэта ён, гэта ён!

Ён прыйдзе…
І возьме…

І возьме!!!


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай