Пакінутая ціхая такая
Над прасцінкай ляціць…
Пакінутая. ціхая такая.
І,
прыкрыўшы далонню дрыготкі свой рот,
больш…
Не песціць надзею.
Тая чакае…
Вось!
Возьме, і прыйдзе.
Цела б’е ліхаманка,
а слязінкі,
раўчукамі цякуць
з замкнёны ачос,
і надзея праклятая валіт і паліць.
Вось!
Возьме і прыйдзе.
Думкі тлеюць у трызненні,
усё ёй здаецца,
вушакі жураўлёў,
што цякуць на ўсход.
Воны клычаць ёй заклік…
І.
Раптам!
Заскрыпіць зноў брамка…
Гэта ён, гэта ён!
Ён прыйдзе…
І возьме…
І возьме!!!
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию