Завіруха белым морам…
Завіруха белым морам,
Як абрысам уся зямля.
Студзень моцны над прасторам,
Усюды снежная гульня.
Менск засыпала снягамі,
Як у маленстве, як раней.
Завіруха пад нагамі,
Ветразь сцюжы ўсё мацней.
І гудзяць марозна дрэвы,
Людзі сонныя стаяць.
І завея ноччу спевы
Моцна ладзіць, каб не спаць.
Студзень і лагодны вечар.
Сум маленства, моцны снег.
Кава, цёплая сустрэча.
Настальгія, лёгкі смех.
Завіруха белым морам,
Сцежкі быццам ручаі.
І мароз скаваў узорам
Цьмянай ноччу ліхтары.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Одна рецензия
Светлана Ковалёва
10.01.2026 - 22:56Прыгожы верш, як і сама зіма. Дзякуй. Творчых поспехаў.