Вось дзень рыпіць . . .

Вось дзень рыпіць ад Божай забароны
Вось я прашу ў малитве таго чаго не будзе
Бьюць у неба аблокі нібы іконы
і час патрэбны бліжэй ўсё туды дзе судзяць

Але хтосьці кажа патроны на зыходзе
і тое куды ўвайсці закрыта на замок
Не выказанная думка плача на парозе
і вочы як адкрыў не спячы вечна Бог


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай