Вось дзень рыпіць . . .
Вось дзень рыпіць ад Божай забароны
Вось я прашу ў малитве таго чаго не будзе
Бьюць у неба аблокі нібы іконы
і час патрэбны бліжэй ўсё туды дзе судзяць
Але хтосьці кажа патроны на зыходзе
і тое куды ўвайсці закрыта на замок
Не выказанная думка плача на парозе
і вочы як адкрыў не спячы вечна Бог
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию