Момант
Секунду, хвіліначку, гадзінку…
Потым улетку, тады і ўзімку…
Гэтак ішоў дзень за днём без прыпынку…
І не супыніш часу машынку…
Дзесьці далёка страляе гармат,
Грымяць выбухамі здалёк.
А мы спадзяемся на хвілінку-другую…
Мы ўсё чакаем наступны дзянёк.
Зараз здалёк.
А потым настане.
І застанемся тымі, кім сталі.
І ўжо ўпэўненасць у заўтра знікне.
А наша жаданне наогул панікне.
І што тады? Чакаць будзем далей?
Жыву будучыняй, а ў ёй пэўнасці не маю?
Дык а што за жыллё тады будзе ў нас, калі раптам знікне вольны той час? Калі не настане той хвілінкі цудоўнай?
Калі абарвецца жытло, бац, раптоўна?..
Вывад, сябро мой, на паверхні ляжыць.
Трэба не заўтра, а сёнчы жыць!!!
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Одна рецензия
Ирина Воловикова-Кубасова
14.04.2026 - 23:08💯%