Снегавік

Мы рассталіся ў дзяцінстве
Ля вясковых драўляных варот.
Не было размоў аб азінстве.
Я не памятаю нават год!

Ён быў тлусты, наіўны, нягеглы.
Асабліва запомніўся нос:
Кручкаваты, аранжавы, доўгі
Пад вачыма развесіста рос.

Я сустрэла яго пазаўчора
У ціхім скверы ў горадзе М.
Ён глядзеў на мяне вясёла
І ні кропелькі не пастарэў.

Я расчулена ўздыхнула,
Доўга трэсла яго за рукаў
І знямела, калі зразумела:
Снегавік мяне не пазнаў.


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай