Полымя памяцці

Сцюдзёны вецер кроіць цішыню,
За здраду плаціць лёд сваёй цаною.
Кінь сэрца ў ахвяру агню,
Каб не застацца ў снежні сіратою.

Сяброўства пыл расвеяўся ў палях,
Дзе хтосьці клікаў «не набліжайся».
Хай сорам знікне, як попел на шляхах, — сам сабе скажы: «Не сумаваць, а здзяйсняйся»

Няхай палае кветкай дзікі жар,
Праз холад і позіркі ілжывыя.
Што ў бліскавіцах застаецца жывай.


Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай