Пад покрывам зорнай цішыні
Пад покрывам зорнай цішыні
Гук колаў, воз едзе,
Конь капытам зямлю б’е.
Ноч густая, месяц бледны,
Быццам ён цяпер на дне.
А на возе баба едзе,
Ведзьма нешта там вязе.
Пад подсцілам мох накрыты,
Ці то травы, можа не?
Вось, чартоўка, моўчкі едзе,
Ноч у вёсцы цішыня.
Толькі вецер, як у вочкі,
Гук сабакі і брыхня.
“Тата, тата, хто там едзе?”
“Што сабак ланцуг парве?
Можа, дзеда наш з фермы,
У гэты час дадому ідзе?”
“Не, дачушка спаць кладзіся,
Гэтая старая карга.”
Вось нячыстая ўсё носіць
Нету ёй напэўна дня.
На Палессі, дзе туманы,
Ноч сплятае свае сны,
Лазяць ўсе, хто хоча, без турботы,
Пад покрывам зорнай цішыні.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию