Дрэнны

Дрэнныя маю я сны,
Дрэнна з табой размаўляю.
Дрэнны, відаць, я чалавек
І дрэнным сэрцам цябе я кахаю.

Дрэнны кінуў я позірк на “міністра дум асветы”.
Дрэнна жартую, нават жую.
Ну што жа робіцца з тым чалавекам?!

Няхай упадзе мне на галаву неба,
Усё мне не падабаецца ў Свеце!
Адзін ты добры ў маіх вачах,
Я ў тваіх — огіднае смецце…
Прабач


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай