Агонь

Быў ён заўсёды, і ёсьць, і будзе: агонь векавечны, што мерна ўвазгарае ды пагасае.
Геракліт

Акорд, акорд — Агонь узьнёсься.
Магутны, малады пажар —
Усестваральны сын Хаосу,
Касьмічных даляў гаспадар!

Чакай, пакуль ён разгарыцца,
Пакуль бурштынавым крылом —
Неўтаймавальнаю зарніцай —
Зноў расьсячэ нямы вэлён.

Умей чакаць! І ён распаліць
У духу вогненным пажар.
Умей рабіць, імкнуцца, прагнуць —
Прымі яго як боскі дар!

А хто супроць Агню паўстане,
Не пашкадуе тых Сусьвет.
Увазгараньне, пагасаньне —
За нараджэньнем крочыць сьмерць.

Не перарвецца гэта кола,
Пакуль распалены алтар —
Штодзённа іншы, вечна новы
Сусьветны, ракавы́ пажар!

Ліпень 2026

(Вэлён — тое, што й вэлюм)


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай