День: 08.09.2026
Мы верым…
Мы верым:
Богу, светачам нябёсаў.
Малітвы сонм сыходзіць да людзей,
Каб на шляху наканаваных лёсаў
Душы святло не загубіў зладзей.
Мы верым:
У любоў святую Бога,
Яна засцерагае ад грахоў.
...
Мой народ вынішчала вайна
Успаміны блукаюць над хатамі,
Над пагостам стаіць цішыня.
Пяць гадоў непамернымі стратамі
Мой народ вынішчала вайна.
Хай удзячнасцю сэрцы напоўняцца,
Перамога жыццё нам дала.
Да нябёсаў народ шчыра моліцца,
Каб без войнаў краіна жыла.
...
Жыцця майго – лёс…
Я маю ў душы сэрцу родны куток,
Ён сонца маё і любові выток.
Да шчасця ў жыцці падарыў мне ключы,
Радзімы мой горад – Баранавічы!
У ім я ўзрос і душой узмужаў,
Ды час у вандроўку па свету пазваў.
Куда б я ні ехаў, ды сніцца ў начы
Адзіны мне горад – Баранавічы!
...
Мой вершаваны сон…
Калі сыду з жыцця
У беспрабудным сне,
Засведчыць час быцця
Магільны крыж па мне.
Жыццё, як хуткі стрыж,
Маланкай прамільгне,
Усклаўшы творчы крыж
Спагадай да мяне.
...
Мой адзіны, мой каханы…
Кожны дзень жыву табою, любы мой,
Без кахання, мілавання дзень не той.
Я жадаю зведвць шчасце
і да губ тваіх прыпасці,
Каб адведаць асалоду ўсёй душой.
Я душу сваю адкрыю да цябе,
Назаўжы прыгаварыла я сябе.
Мой адзіны, мой каханы,
...
Мнге не хапае Нас…
Мне не хапае мрояў цішыні,
Дзе палыхае першае прызнанне
Дзе пуцяводнай зоркай з вышыні
Яскрава свеціць шчырае каханне.
Мне не хапае поглядаў тваіх
Што абуджаюць сэрца хваляванне,
Цяпла ў душы, што грэе ўдваіх
І накрывае хвалямі кахання.
...
Мілыя віды роднай зямлі…
Імчыць дарогі шэрай палатно,
Змяняюцца ўзбочын краявіды.
Дзіўляюся ў адкрытае акно
На вёсачку з названнем - Мілавіды.
Радзімы край, так сэрцу дарагі,
Дзе шчасце меў на белы свет з’явіцца.
Ракой жыцця кіруюць берагі,
Бруіць невычарпальная крыніца.
...
Пойдем на пруд
В областном, в селе Костëнки,
Много найдено костей,
Там помещик жил богатый,
И любил душить людей.
Собирал он кости эти,
И поделки с них творил,
Девок совращал в усадьбе,
И в пруду их всех топил.
...
Матулін дзень…
Матулін дзень, святочны час,
З нябёс Прычысты вобраз свеціць,
Малітвай храм яднае нас,
Царкоўным спевам душу цешыць.
За ўсіх матуль у гэты дзень
Мы шчыра просім Маці Бога,
Каб пакравоў нязрымы цень
Быў абярэгам ад ,,ліхога”.
...
Малітва за Радзіму…
Божа, Ты даў Беларусам
Шляхам няпростым хадзіць,
Выжыць у вогненнай скрусе.
Шчасце ў працы здабыць.
Божа, здымі беларусам,
Боль з памяркоўнай душы,
Не ўзвядзі ў спакусу,
Шлях да любві падкажы.
...
Маем жыць…
Мараль і мудрасць – скарб жыццёвы,
Ён Божы дар ад веку ў век.
Душой народ тады здаровы,
Як годнасць мае чалавек.
Надзея з верай – два зачаткі,
Любоў вянчае ойчы дом.
Ды ў жыцця свае парадкі,
Бяда заўжды як з неба гром.
...
Любоў да бліжняга…
Бог дае нам жыццё, адкрывае да вечнасці дзверы
І ў радасць жыцця спасылае радзіцца ў сям’і,
Кліча нас па жыцці да любові, надзеі і веры
Як Адама і Еву калісці ў Эдэмскім Раі.
Прыпеў:
Любіце бліжніх, праз любоў стварайце вечнасць,
Любоў і ласка – гэта шчыры дар з нябёс.
Падорым бліжняму душэўную сардэчнасць
...
Літоўка…
Вакол Літоўкі безліч баек
І фестыфаляў чарада.
Чароўны дух у гэтым краі
І жывадаўчая вада.
Сюды заўжды цягнула творцаў –
Ішлі як здані на Парнас:
Марына Ўладзі і Высоцкі
Каханнем бавілі тут час.
...
Над вечерним, осенним, пустым…
Над вечерним, осенним, пустым – так пронзителен крик журавля... По траве низко стелется дым, и дождями омыта земля. Как сыры, как прохладны они, обложные дожди в сентябре! Никого ты ни в чём не вини: просто осень у нас на дворе. Синий вечер накроет плащом и меня, и тебя, и других. Никогда не жалей ни о чём – так рождает мелодию стих. Мы всегда улетаем... Куда? Разве облако знает свой путь? Тень скользит по земле без следа – в никуда из откуда-нибудь. Я лечу между туч на восток: там скорее увидишь рассвет. И моя среди прочих дорог бесконечна, и выбора нет. Я не знаю, что будет потом. Ты пойми мою светлую грусть: ярко-красным кленовым листом я смиренно под ноги ложусь.
Над осенним, холодным, пустым так пронзителен крик журавля! И туманами тают мечты, и роняют листву тополя…
Літасці прашу…
Жыву як большасць: па жыцці шчырую,
Прытым міжволі справамі грашу.
Паэзіяй душу сабе чарую,
У Бога сэрцам літасці прашу.
Прашу я сябра не тужыць у крыўдзе
І жыць далей як з чыстага ліста,
Хай грэх з душы маёй слязамі выйдзе,
Мне не сысці ад Божага суда.
...
Война.
1.
Что может быть ужаснее войны,
когда её пути несправедливы,
когда все лозунги невыносимо лживы
и люди гибнут даром, без вины!
Что может быть прекраснее войны,
когда она от скверны очищает,
...
Графоман
Слова, натасканные в груды,
Бескровно брошенные в текст,
Враги великому абсурду
Без тайны явленного «некст».
Строфой исторгнутое: ни́ще,
Сквозит мыслишка простотой,
На изощрений пепелище
Ликует худшим — пустотой.
Лишённый праведы изгрудной,
...
І паклон вечаровы глыбокі…
***
І паклон вечаровы глыбокі
Аддаваць вераснёвай зары,
І глядзець на свой шлях адзінокі
Ў пазалоце асенняй пары.
І маліцца, хоць не адмаліцца
Ні ад страты бярозай лісця,
Ні ад высахлай недзе крыніцы,
...
Окно
И вновь знакомое окно
Меня встречает ярким светом.
Давно знакомо мне оно,
Идёт за мной по жизни следом.
И сколько лет бы не прошло,
И сколько не прошел бы я,
Всё так же в том окне тепло,
Всё так же вижу там тебя.
...
На лінейку
Лісце ў мяне пад нагамі смяецца,
Сэрца чысцей, нават радасней б'ецца.
Бягу я ў школу, бягу на лінейку,
Хутчэй і хутчэй... Каб пабачыцца з Ленкай.
І вось я стаю ў касцюмчыку новым,
Але на душы нейкі камень пудовы.
Не бачу я Ленку... Мабыць не прыйшла?
Дык сёння лінейка! Яна не магла!
...
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай