Не страляй, прашу,
Я стала не ўзброенай.
Душа мая аголена,
Як кветка ад дажджу…
Не страляй, прашу,
У табе не бачу воіна,
А свайго каханага,
І ў рукі я ўпаду…

У тваіх абдымках я
Адчуваю зноў, што ажыла!..
У тваіх абдымках я –
Кветка, што нарэшце зацвіла!..
Я тану… У тваіх абдымках я
Зноў стала, як калісьці і была!
У тваіх абдымках я
Шапчу толькі тваё імя,
Каханы!..

Не страляй, прашу,
Бо сэрца і так паранена,
Каб стаць табой пакінутай
Слядоў на снезе не знайду
Не страляй, прашу,
Ты словамі, як быццам кулямі,
У цела маё з шнарамі
Без вопраткі ў тугу

У тваіх абдымках я
Адчуваю зноў, што ажыла!..
У тваіх абдымках я –
Кветка, што нарэшце зацвіла!..
Я тану… У тваіх абдымках я
Зноў стала, як калісьці і была!
У тваіх абдымках я
Шапчу толькі тваё імя,
Каханы!..

Каханы!

У тваіх абдымках я
Адчуваю зноў, што ажыла!..
У тваіх абдымках я –
Кветка, што нарэшце зацвіла!..
Я тану… У тваіх абдымках я
Зноў стала, як калісьці і была!
У тваіх абдымках я
Шапчу толькі тваё імя,
Каханы!..

Выканаўца песні Olya Polyakova