Vautour
Сцярвятнік на помнік прысеў спарахнелы, —
Магіла разбурана, камень за каменем шэры,
І нехта крывёю правёў прамую, —
‘Бы быццам шукаючы ў лесе другую..
Другое жыццё, што напоўнена шчасцем,
Дзе слёзаў не стае, бо сэрца не ў пашчы,
Каханне і радасць — адзіныя музы,
Натхненне не звязвае ў мілыя вузы.
Другое памоцы, што ўсё ажыўляе
І дрэнныя думкі заўсюль адганяе,
Бо столькі ўсяго спакушае розум
І нас пераследуе фатум, без лёсу.
Другое пачуцце, што зробіцца поўным,
І стане маленькае ў моманты доўгім,
І ўвесь свет шырокі — тваёй краінай,
Дзе ты знаеш ўсё, дарог — без ліку.
Але-ж ! хто шукаў, таму ўжо без веку,
Бо свежая кроў губляе праверку,
І з часам любое, праз што ходзіць час,
Знікае ў міг, як і з каменя прах.
Сцярвятнік сядзеў на магіле здаўнелай,
Не могучы ўцяміць, што пах акалелы
Сыходзіў ад іншай падзеі адной, —
Памёр чалавек, з ім памёрла любоў.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию