ПАДЗЯКА ВЕЧАРУ

Туманавы след, вячэрняга неба,
Заходняй расою абдасць сiняву…
I з явяцца зоркi i месяц iз срэбра.
I птушка начная ýзляцiць у вышыню.

Чаруючы, вечар зiрне, нiбы казка.
Глядзеý бы на неба i зоркi хапаý
А залачоная месячка-цацка,
На мяккай аблоке –
Спаý бы, ды спаý.

Вечар мiнуе i ноч неýзабаве,
Ночы кароткiя, летняй парой.
Раптам, свiтанак зарой зацiкаве,
Стужкаю света, сваёй навiной.

Здiýляешся пэýнай красе небасхiла,
I ранняй, чаруючай песнi шпака,
Бязмежнай далечы да гарызонта,
Такой прыгажосцi, не будзе канца.

Каб гэтай цудоýнай
красой усладзiцца,
I выказаць думкi падзякi аб ёй,
То трэба у краю, гэтым
дзiуным, радзiцца,
Каб часткаю быцi,
прыроды самой.

8.07.2017


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай