Голас лесу
Трусяцца іголкі ў заліты падмурак,
Чуецца лесу абвал.
Секлі машыны, секлі рукі,
А я маўчаў.
Дзіцячы крык зносіць спакой,
Ірвуць крывава алычу.
Сонца выпальвае бетон,
А я гляджу.
Дом, як катах кукурузы,
З’еўся з соллю ў жніўні.
Разлятаецца дах па акрузе,
Я ледзь дыхаю.
Жыццё плача ў пустым полі,
Сонца гасне ў крывавым вянку.
Выносяць труну сасновую,
Я там ляжу.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию