Доктар
Гляджу на гадзіннік,
Бярэ зноў зявота,
Спяць у мабільнік
Усе, хто навокал.
Я гэтаксама
Вось-вось ды засну…
Пайшла тая дама,
Што “лячыць мне дзісну!”
Праходзіць хвіліна,
Праходзіць другая:
“Ну што за навіна!
Эх, баба дурная!”
Зубы баляць –
Не ратуе ніхто,
Хоць пачні завываць…
Але толку? Нашто?
Адчыняюцца дзверы,
Гляджу ёй у след.
З кабінета чую: “Не прымаю!
У мяне абед!”
Да дому вярнуўся,
Апракінуў сто грам
Сам сабе ўсміхнуўся:
“Нашто хадзіў па дактарам?”
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию