Бязглуздзіца невымоўнага
Становячыся
голошеее
Страуса эму…
І,
дажджавога чарвяка на асфальце
бездапаможней…
Юляю і злею, звярэю я,
афанараў…
Чаркаю,
чаркаю,
грыфель ламаччы,
папяровы лісток,
раскудахтаваўшыся:
– Я хто?!
Ну, хто я,
Хто, хто…
Каб вось так?
Кокованя я.
А…
Не ўва мне…
Кружыцца і кладзецца,
пырскае:
– Дзе ж ты, бязглуздзіца
невымоўная,
дзе ж ты,
дзе ж ты,
ну,
дзе ж ты?
Толькі не ў хлусню!!!
Хай, хоць і грымза я,
трынкнутый, сціснуты,
зморшчаны я
Кок-сагызу кавалак.
Усё роўна…
Рэхам лі,
смехам лі,
ускрыкамі,
узавізгамі,
ляскамі,
хоць…
Жыццё не ў жыццё без цябе, не тамі, праявіўся, длінношеее,
пачвара…
Ну…
Хоць на імгненне, у падсвядомасць дурам
прарвіся…
…………………………………….
І па вусах!!!
“Свабодна пацякуць?!”
Бел.9 Бес.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию