А неба як. . .

А неба як пераспелыя ўлыбкі
і я ўжо вымыты і выстаўлены ў рад
Рэдкія бруі нібы ірваныя ніткі
Шыюць старыя дахі шэранькіх хат

А я вачыма чапляюся
За ўсё што чужое
Думкі выстукваюць
Лепей аддаць
Божа як грызе маё гнілое
і стукае сэрца шалёна –
Только ўзяць


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай