Восемдзесят шосты. Красавік…
***
Светлай памяці маіх вясковых суседзяў
Восемдзесят шосты. Красавік.
Я тады вучыўся ў інстытуце.
Сорак год прайшло, а ён не знік –
Успамін аб жудаснай мінуце:
Выбух у Чарнобылі… І дождж,
Цёплы дождж, што пляскаў па асфальце.
Ён шчымеў, нібыта ў сэрцы нож:
Дзе там маё Будзішча на карце?
Мама бульбу сеяла адна.
Пад каня. Свісціха памагала.
Не відаць Чарнобыля з акна.
Ды і што яна пра тое знала?
Чыстым аказалася сяло.
Дый куды было перасяляцца?
Пылам ад Чарнобыля мяло,
І спяшаўся кожны адсявацца…
Сорак год прайшло, а ён не знік –
Успамін аб жудаснай нагодзе:
Восемдзесят шосты. Красавік.
Мама бульбу сее ў агародзе…
26. 04. 2026 г.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию