Дармавая патрэба

Дармавая патрэба
Смутак запоўніў душу маю, Ценем спаўзае па стомленых днях. Быццам патрэбен, але не таму, Хто бачыць боль у маіх вачах.
Хто мне ўсміхнецца – звыклым рухам, Хто запытае – “Як там ты?” Толькі ў адказ пустэча глухая, Словы халодныя, быццам сны.
Сілы сыходзяць, рукі дрыжаць, Сэрца стамілася біцца ў сцяну. Але ж… я знаю – трэба стаяць, Трэба ісці, нягледзячы ў змрок.
Шлях мой працягнецца, нават калі Будзе здавацца, што ўсё – у нікуды. Бо нават у цемры, у цёмнай імгле Знойдзецца іскра… святло над бядой.


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай