Яшчэ. . .

Яшчэ доўгая ноч некранутаю дзевай
З вачыма што забыліся пра пекнату сну
Світанак ужо блукае рукою нясмелай
Дзе ў прынцыпе праўду мы маем адну

Акно ў срэбры што пакінуў іней
Дарога сумавала бы просячы – выбачай
Туман расцягнуў язык свой змяіны
і ў трапяткой пашчы знік раптам ручай


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай