Я ў палоне тваім
Я ў палоне тваім, мая Беларусь.
На табе мае мары трымаюцца,
Бездакорны зямлі і нябёсаў хаўрус-
Сінь з блакітам нячутна спрачаюцца.
Ціхі шэпат палёў, клапатлівы палёт
Над якімі ніяк не стамляецца,
Бо вядома, што там, жніўя пасярод
Гняздо роднае пільна хаваецца.
І гляджу з пад рукі, як пяюць жаўрукі-
Душа радасцю ўраз разліваецца,
Нібы поўняцца шчасцем нягучна куткі,
З зямлёй роднаю сэрца яднаецца.
Я палон свой люблю, з імі побач хачу-
З лесам, з возерам , з жытам застацца.
Безумоўна што лягу ў гэту зямлю,
Каб травою над ёй захістацца.
Жаўруком у паветры буду звінець,
А й зязюляй куваць нейдзе ў лесе,
Ці пашчасціць буслом белакрыла ўзляцець
Па-над морам бесконцым Палесся.
Сонцам, небам, ракой альбо лесу градой
Што, як быццам, ў паветры лунае,
Дый у дзецях сваіх застанУся з табой,
Кожнай сцежкай, якую пазнаюць.
Прыгажосцю цнатлівай узята ў палон,
Птушкай жвавай сябе адчуваю,
Пра цябе я пяю, для цябе жыцця плён,
Калі з лёгкай душою сканаю.
23.12.23
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
3 рецензий к 'Я ў палоне тваім'
Татьяна Богданович
24.12.2023 - 12:16Вельмі прыгожа і кранальна, дзякуй!
Елена Завадская
24.12.2023 - 12:22Дзякуй за адзнаку
Сяржук Пясэцкі
16.01.2024 - 17:34цікавы і дабротны верш,
Серж
Прырода пазычае, не даруе
Бясплатна скарбы ўласныя свае,
А прыйдзе час, ты скарб не ўратуеш,
Ні хто яго з сабой не забярэ.