Развітанне з Радзімай
Развітаўся я з Радзімай,
Але ці назаўжды?
Ідзе гадзіна за гадзінай –
Так пройдуць цэлыя гады…
Імгненні адыдуць у нябыт,
Ды гукі сэрца зробяцца цішэй,
Растане ў небе той блакіт,
Што быў для нас даўно вышэй…
Самотнай робіцца пакута,
Бяда кранаецца ралля,
Не здольная перамагчы атрута:
Адна ў жыцці мяне вабіць зямля…
Зямля маіх бацькоў ды сцежак,
Зямля, дзе родны мой куток
Сярод высокіх крэўскіх вежак
Засцерагае мой выток.
Зямля імкненняў і імгненняў,
Што хутка ўдалячынь цякуць.
Зямля цудоўных пакаленняў,
Што беларусамі завуць.
А зараз жа, зацяты справай,
Так цёпла ўспомніць родны кут,
Сваёй калыскай той цікавай
Пазбавіць рукі ад злых пут…
12 сакавіка 2024 года
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию