“Касец”
Касіць федзька-дурань травы даўгарослыя – пазірае ў акрузе…
І захацелася яму калгаснай кукурузы пакаштаваць! Пачаў ён блукаць па полі беднаму, вышукваць! Тут нагнецца паглядзіць – зялёная… там? Таксама…
Перарабіцца не паспеў, як яму вецер слабы і кажа:
– Чаго крадзеш тут, дурань!? Я ж гэтыя пасевы абдзімаў сто разоў ужо!!! І ўначы, і днём нават!!!
Увесь сам выветрыўся.
— А-ну паспрабуй замест мяне гэта!!? — А сам сеў на плячо малайчыне адпачыць…
Ездзіць вецер иссякший, ненарадуецца!!! Сто гадоў не аддыхаў ніколі, ці не памятае! Толькі дзьме чалавек працаўнік яшчэ горш…
Аж кашуля рвецца ад сіл! Але нічога асабліва зрабіць не зможа, не канкурэнт ён ветру тут.
Носіцца і задзірае шыю ва ўсю даўжыню мужную, і вадой абліваецца ў азярцы, каб адпачыць,
Але толькі ўсё ж дарма! Нічым не можа ён, відаць памагчы… Знерваваўся таварыш і пачаў думаць.
– Ну, – паклікаў ён воблака нізкае да сябе!!! Папрасіў кавалачак, каб яго выпарыць на сонца!
— Дайце, — думае ён. – Паспрабую!!! Хотела дай
Так і зрабіў! адарваў частку аблака, паспрабаваў на смак ад цікавасці, ды расьсеяў яго злучыць усяго поля АДНЫМ ЗАМАХАМ!
Поле ўздыхнула радасна!!!
– НЕ ГОРШ ЧЫМ ВЕЦЕР!
Усміхнуўся наш вецер крывой усмешкай…
А тут наляцеў сусветны вецер, ды пакуль тыя пазяхалі проста скамячыў поле…
27 авг 2024