Апоўнач.. . .

Апоўнач Неба чорным гузікам Дождж
Кастрычнік спазніўся і пазнаў самоту
Вецер грызе млява брудную злосць
У паветры цвёрдым акрыяўшы ад шоку

Пад рогат лістоты вяне думка аб цяпле
А кроплі ўсё б’юць па забытую лужу
Світанак як палюбоўнік хаваецца ў сне
і вецер прастуджаны гудзе толькі ў вуху


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай