ПАВОДЛЕ ДАНТЭ (Бялюткіх дрэваў развітальны клін…) + «Земную жизнь пройдя до половины, Я очутился в сумрачном лесу…» Дантэ Бялюткіх дрэваў развітальны клін. Праз рэшата аблокаў гляне сонца – І здзівіцца. Растане ў бясконцым стамлёны дзень, замглёны...
ХАЙ НЕ ПАЎТАРЫЦЦА. Навокал каласіцца жыта, Сінее родны васілёк. Кошыкі з суніцамі прыкрыўшы, Малеча ягады нясе здалёк. Стаю і ўспамін находзіць, Пах поту,спёка і пясок. Усмешкі,слёзы не праходзяць, Сінее ягадны лясок. Суніцы жменямі...
Не пакiдайце нашай мовы Не пакiдайце нашай мовы, Яе шануйце, вывучайце, I родныя кажыце словы, Пра родны кут не забывайце. Бо наша мова , нiбы песня, Нiбы ручэй яна гамонiць, Ад радасцi ў грудзях...
ЦУДОЎНЫ КРАЙ Душой цяпер яму адданы ўвесь я, Ён надта родным стаў мне спакваля, Край любы Беларускага Палесся, Яго красой ўпрыгожана зямля! Чаруе позiрк залатая Пiна, Чароўныя хваёвыя лясы, I Прыпяцi багатая...
Месяц туга вярэдзіла сэрца Месяц туга вярэдзіла сэрца, месяц яна мне шаптала вершы пра… не падзеленай кахання?! А якая, мой даўні дружа, патрэбна нам была б яшчэ – мы павязаныя былі, Аб, як мы...
Оставить рецензию