А завіруха ўсё мяце і вецер дзьме
А завіруха ўсё мяце і вецер дзьме,
Быццам гэтыя двое ў іспанскім танцы кружаць.
Не бачна ні сябе, ні дарогі далёка ідучай,
Свяціўшы шлях мне ліхтары, белы снег жаўцілі.
А мне б дабрацца да цяпла, які не прагна грэе.
А мне б рук адчуць, пластычнасць пальцаў.
Зразумець, што ўсё засталося ў мінулым,
Што страшны холад ён не назаўжды, а толькі зараз.
Ды хопіць завіруха ты мясці, што ты нарабіла,
Навошта ж замятаць сляды ў такую раннюю зіму.
А вецер, навошта дзьмеш так моцна, што спрабуеш схаваць ты.
Сонца выйдзі і пакажы свае залатыя прамені,
Але нічога не бачна на небе густа чорным
А завіруха ўсё мяце і вецер дзьме,
Быццам гэтыя двое ў іспанскім танцы кружаць.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию