Туман
Туман ахутаў поле, долы
І лес ў палоне цішыні
А мне здаецца, ў белым моры
Свет мяккі льецца з вышыні.
Рака бяжыць, то раптам стане,
Лес нахіліўся і застыў,
А месяц з зоркамі ў змярканні
Ледзь бліскнуў краем і ў тумане
Як у безважкасці паплыў.
Плыве за ім душа і рвецца
Куды? Чаму? І ад каго?
Чаму так неспакойна сэрцу ?
Жыццё ў тумане ціха бьцца
Прабіцца хоча на святло!
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию