Туман

Туман ахутаў поле, долы
І лес ў палоне цішыні
А мне здаецца, ў белым моры
Свет мяккі льецца з вышыні.

Рака бяжыць, то раптам стане,
Лес нахіліўся і застыў,
А месяц з зоркамі ў змярканні
Ледзь бліскнуў краем і ў тумане
Як у безважкасці паплыў.

Плыве за ім душа і рвецца
Куды? Чаму? І ад каго?
Чаму так неспакойна сэрцу ?
Жыццё ў тумане ціха бьцца
Прабіцца хоча на святло!


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай