“А я склала сянцо сыраватае…”
***
Памяці мамы
“А я склала сянцо сыраватае,
Яшчэ й плёнкай накрыла, бо дождж.
А яно пагарэла, праклятае.
Ды нічога не зробіш. Ну, што ж?
На узлеску, сынок, мо накосіш дзе,
Як нічога не скажа ляснік.
То на пожню, то з пожні так носішся,
А сянца на зіму таго – пшык!”
Хай бы склала сянцо сыраватае,
Хай бы дожджык яго прамачыў,
Ды расстанне настала праклятае,
Хоць я Бога аб іншым прасіў.
На узлесках і сена не косіцца,
І ляснік на той свет адышоў…
І сляза набягае і коціцца,
Што цябе не пабачу я зноў.
“Што ж ты склала сянцо сыраватае?
Што ж ты плёнкай накрыла? Згарыць!”
Хоць жыццё без цябе, як праклятае,
Але трэба, казала ты, жыць…
11. 08. 2019 г.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
4 рецензий к '“А я склала сянцо сыраватае…”'
Ольга Шумилина
28.02.2025 - 11:39Закранула, Юрый, да слёз. Так блізка ўсё і так далёка! Кожная дробязь усплывае ў памяці. Такое яно, жыццё – “пагарыць”, як сырое сена…
Юрий Боровицкий
28.02.2025 - 12:23Дзякуй за шчырыя словы, Вольга! З надыходам вясны вас!
Natali Murr
28.02.2025 - 13:11Дзякуй Вам за гэты верш, Юрый! Шчыміць у душы… Але як жа патрэбны такія вершы!
Юрий Боровицкий
28.02.2025 - 13:13Дзякуй вам, Наталі! Натхнення вам у кожным дні!