“Кудлатая вавёрка”
Ваверка з паўметра такая кудлатая! Гарбату духмяную пап’е, паспіць і пачынае працаваць! Вывесіць на балконах чужых жалуды, арэхі грэцкія зялёныя, гузы кедраў — потым пазірае, каб ніхто не адчапіў!
А жыве ў садзе ружовым, скача высока! І заўсёды на ёй самой лісце, як налепкі нейкія… Калісьці назірала яна свае “багацці” з чарапічнага гарадскога даху… І вось тры жабы заскакалі не горш яе самой! Паўсюль!
Хвалюецца гаспадыня двара: што мне з імі дзяліць тут?!
І як запішчыць, нібы свістком звонкім: “Тууууу, туууууу, тууууу!”. Спалохаліся жабы, азіраюцца (усё як на падбор лупатыя). Цэнічна іх сустрэлі!!!
— Вы хто, бамжы?!
— Ква… — Молча.
— А-ну, правальвайце куды ішлі!
А лупатыя хіхікаюць, потым як знялі “трос” з грузам ахоўным, і як пасыпалася гэта ва ўсе куты!!! Плясь, гоп, оп – вось… Мінакі сабраліся, дзівяцца – вавёрка пачырванела ад сораму…
— Чаго вы чужыя балконы развешваеце? — Кажуць людзі.
Наша “ўладальніца”, бегае, падскоквае, усё сабраць не можа сваё! А жабы мардатыя, пляскаюць, гарлапаняць: “Ты вінаватая!”.
Гаражные адмовіліся вырашаць справу, але задалі, каб да вечара ўсё было зноў у парадку рэчаў. Усе акругі разышліся, і апоўдні пачаў працягваць свой вецер. У вавёркі ўсё баліць: не прывыкла яна хвалявацца! А тут, на табе… Адразу зганьбіцца атрымалася. Каб ведала ў лес пайшла б з раніцы і да гэтага самага прызначанага вечара… Што ж зрабіць? Усё зараз у сваіх руках жа! А сярод аўсяніцы высокай нічога амаль не відаць. Грабе вінаватая лапкамі ўсюды, ды працягвае пасвістваць ад бяды!
Тут, на — крапіва здарылася… Ой, ёй, ух! Лье слёзы яна, а дождж ёй кажа: “Не плач, зараз я астуджу цябе”! І пайшоў ён! Навальніцы зарадзілі, гром загуў, вада захлістала! Працягвалася непагадзь і ўвечары! Дык правяраць не прыйшоў ніхто! Трохі радасней вавёрцы! Відаць – забудуцца яны гэта! Палову ўраджаю ёй адшукаць не ўдалося… Але астатняе ужо яна “ўкласці ў душу” вырашыла – з’ела!
Потым будзе думаць яшчэ куды вешаць рэчы, якія ўсім патрэбны.

21 авг 2024