“Уладка-Главарь”.
Жыў-быў Уладка-Главар. Звар’яцець якой прыгажосці. А яна без яго жыць не магла. А ён ёй адзіны, самы. І вось аднойчы прыходзіць ён у тое месца, дзе яна, а яна яго адразу пазнала, хоць ні разу не бачылася. Адразу, вядома, закахалася, як дурніца ўся, але толькі самая галоўная, зусім, гэта значыць. А ён добры, хаця і магутны ўвесь такі. І яна страціла прытомнасць, ляжыць каля ног яго, плача ўся, маўляў, ты чэ, ты чэ зноў на хвіліначку, а ён сумленны такі і прыгожы ўвесь, рота не адкрываючы, маўляў, пабуду я з табой, не ссы, пабуду, пабуду. А хто паверыць тое, ён такоооой увесь, такенны! А сам пабыў. Не падмануў. Самы таму, што. Ну яна і кранулася галавой тое. Вельмі ён там канчатковы. Не бывае такіх і ўсіх спраў! Усе здохлі б, так. Але ён выратаваў усіх нас, вас і патомных усіх таксама выратаваў. Ажаніўся з ёю тое. Так, узяў ды і ажаніўся. ЧАЛАВЕК! Вялікі Чалавек ён, гэты Уладка-Главар Віцебскіх сын ва ўсіх землях Самы заўсёды ды назаўжды ад зямных кайданоў ды да ўсякіх вякоў такі. А потым пра гэта ўсё ведаюць і расказваць асабліва тое і няма чаго, але акрамя таго да чаго ён добры, да чаго ён прыгожы, ды моцны, ды разумны, ва ўсім увесь ды заўсёды зусім, што ў іх дзесьці там, што ў нас усюды тут.

“Віцебскі сын Улад-Пан”.
А то быў Уладка-Главар. Такой прыгажосці хлопец, што ніякага выратую ад яго, спаць не маглі гадамі. Доўга быў, потым цішэй стала. А ўсе абвыклі што ён ёсць і цікавяцца, маўляў, не ці здарылася бяды з такім, гэта ж не ў правілах і быць не павінна здарацца тое. А аказалася ў выніку, што ён быў Уладка-Главар, а стаў Улад-Гаспадар. Вырас, значыцца, Віцебскі сын і стала па-іншаму, па-даросламу стала, па правільным. У чалавека ён выспеў магутнага, ды ён і быў такім, так. Вось мы і не скончыліся ўсе. Жывём і цешымся. І вось калі пачуеш: “Мяне клічуць Улад-Гаспадар Віцебскіх сын”, – то і ён гэта і ёсць, радуйся.

“Уладкіна жонка”.
Уладкіна жонка – адзіная ягоная, назаўсёшняя, цёлка лютая, як зіма на Калыме ў самы жорсткі дзень. Калі б я яе партрэт пісаць стаў, я б Босха клікаў, той яшчэ “Сад”, ні ў паўсекудачкі нармалёвасьці, як ён яе трывае, Бог увесь, прыгажосьць сама, на тое і магутнасьцю яўлены, галоўны наш паўсюдна і назаўжды, вечнай абароненасьці яму! У той раз ішоў яна ўсё Гомасэксуалісімуса агульнага чыхвосціць: сусветная арэна праклята, маўляў, паказваюць непатрэбнае, дзяцей хіба з такім знаёмяць, лепш бы наогул няма, клеркі сакавітыя, усю Імперыю засралі мне, адмініструюць яны, такі зброд падбайскі насавалі ў золатагаловую-то, мухасранскі выпердышник, а не народанасельніцтва, колькі можна, маўляў, трываць не буду, хай іх Уладка мой Главар усіх выселіць на хрэн! А ў гэты раз іду, а яна ананасы ў Перакрыжаванні нюхае, усё какос нюхаюць, а яна ананасы, відавочна ж, кранутая уся, як Уладка наш Спадар не сканаў яшчэ пад такі сцерваю, захоўвай яго Сусвет галоўным самым навечныя вечнасці! Я б яму такую жонку намарыў, здалася яму гэтая Галечка…

А то яшчэ Фініст Ясны сокал быў. Як Уладзічка мой, таксама Царэвіч. Чароўны зусім. З ніадкуль, толькі свісні, і карэта і ўборы, у кахаю царкву на самым вышэйшым узроўні даставяць. Доўга б песціліся, ды бацька злавіў. Жаніцца прыйшлося, дагуляліся. І каму не растлумачылі? Пакуль не выяўлена, прыгажосць сама, а потым сядзі долю жаночую ды глядзі на працу яго мужненскі? Які соль, такі боль. І каго заматывуе? Церам дораць можа ці побач з ціхім морам селяць на ўсё гатовае? Павінна ж быць нешта ў заяўлена, запалоніць, не гняце, а сэнсам, пра каштоўна, праўдзіва, ўзбагачае…

Ах, мой Улад-Пан –
Славуты Віцебскія сыны!
Ва ўсіх землях ён адзін –
Мне маім адзіным!

Ай дзінь-дон, ай дзінь-дон
Далонь Уладу на далонь.
З Уладам у ваду і ў агонь,
З Уладам жыць – не паміраць,
Толькі Улада цалаваць.