Воблака крыва . .

і воблака крыва і вецер як брэша
і я патануў не агучыўшы думку
Як быццам любіў
Што ж так сэрца не цеша
і сумленне крадзецца
Не знае ратунку

Так можа махнуць Так можа наперад
і стукнуць па нервах жалезнаю скрыпкай
А я маё ціха
Не ўбачыш ты бераг
Так лепш і далей жыві гнуткае ніткай


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай