Віхор-балаўнік
Над вуліцамі скачуць правады.
Пясчынкі ў вокны стукаюцца суха.
У лужынах хвалюецца вада.
Навес бляшаны дзесьці ляснуў глуха.
Віхор прамчаўся, пасваволіў усмак:
Зрываў капелюшы, круціўся пылам,
На трубах металічных нешта граў
Засмучана і крышачку жахліва.
А потым недзе дзеўся, балаўнік,
Аддаў дажджу валадара карону.
І той яе прыняў і, як заўжды,
Развешвае жамчужныя заслоны.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию