Адзінота

У паэта ні сябра, ні родзіча тут
Не было і не будзе ніколі.
Гэты свет і краіна, усё – для пакут.
І жыццё без надзеі, без волі…

Ані хаты няма, ані грошай, каб час
Больш цікава і радасна бавіць.
Толькі сніцца прыдуманы продкам Парнас,
Бо рэальнасць паэта няславіць…

Адзіноты, змагання свайго гаспадар,
Ён блукае па цёмных абшарах,
Баючыся згубіць Богам дадзены Дар
І адзіны прытулак у марах.

10.V.2009


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай