***
Недасяжнае, непазбежнае
Напаўзае аднекуль, ідзе.
Немагчымае
хваляй бязмежнаю
Мкне да ўсіх- да мяне, да цябе….
Скасавана надзея,
што заўтра лепш,
Толькі чорныя крумкачы
Гнёзды ўюць у галОвах,
рыхтуючы
Кодла старасці жахаў.
Найперш,
Што не стане каму
тую склянку даць.
Ад хваробы і болю абараніць,
Па другое,
табе будзе дрэнна спаць –
Дыхаць цяжка,
ў грудзёх той крумкач сядзіць.
Колькі так будзе доўжыцца –
не табе знаць.
Ты маліся,
а можа пачуе Ён.
Дапаможа да бездані
хутка аддаць,
Бездакорна прынесці
жыццёвы плён.
Што шчаслівая старасць,
а што праклён-
Доўга жыць,
ці патрэбным быць
да канца дзён?
Ты аб гэтым дазнаешся
толькі сам,
Ў непазбежным дасягнутым,
дзесьці там-
Дзе часовае ўсё,
што зараз баліць,
не цікава больш нам.
Ў небыцці ня быць….

11.03.23