А зіма

Ужо не восень, а зіма
пасярэбрыла
кроны…

…А адлюстраванне тваё
у прасторы за аконным –
той адказвае недарэчы,
тое, засланіўшыся плечкам,
кідае бязлітасны погляд
мне ў спіну…

Рассакрэчваць –
ўздыхаеш шумна і лёгка,
абазначаць з усмешкай нешта…
З табой усё ясна.

… Ну, а мне – што?!

А мне што?!!!

…Дык вось і стаяць,
і

задыхаючыся

паўтараць,
тое,
як сыдзеш з розуму сама…

– Ужо не восень…
… А зіма.


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай