Сіндром Ікара
Сцюжа ў сэрцы. Маркотна. Журба.
Ды вось надвор’е якраз пад настрой.
Недзе ўнутры ідзе барацьба.
Так і змагаюсь сам насам з сабой.
Уначы бачу дзівосныя сны:
Быццам лячу (як у Марка Шагала).
Толькі кароткія вельмі яны,
Золак ужо, а мне гэтага мала.
Я бы хацеў, як Ікар паляцець
Прама да Сонца! Няхай мае крылы
Спаліць яно! Лепей, чым тут марнець
У цеснай цялеснай адзежы пастылай.
Так вось і йдзе ўнутры барацьба,
Розум з пачуццямі ўжыцца не могуць.
Не дапаможа малітва, мальба.
…………………………………
Струны душы толькі ціхенька стогнуць.
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
4 рецензий к 'Сіндром Ікара'
Татьяна Наумова
28.10.2023 - 19:34Красиво написано.Иногда хочется запредельных эмоций!Даже ,если понимаешь,чем это чревато.
Зміцер Менскі
28.10.2023 - 19:49Вы зразумелі мае пачуцці.
Дзякуй за водгук!
Сяржук Пясэцкі
05.11.2023 - 15:53ляцець да сонца доўга і спякотна,
але і ў хаце заставацца нам маркотна
Зміцер Менскі
06.11.2023 - 09:55Дзякуй за водгук!
З павагай — Зміцер