info@stihi.by

Санет марознай раніцы

Санет марознай раніцы

Гэта ты пасылаеш мне цуд залаты:
Сонца мяккі усход над замёрзлымі травамі,
Колкі іней на ружы кахання – ўсё ты! –
І блакітны прастор над маімі дубравамі.

Гэта ты ўспамінаеш мяне недзе там,
Лічыш дні да сустрэчы у сонечнай просіні.
Гэту просінь, і неба, і талент аддам
Я адзінай любові прасветленай восені.

Маё шчырае сэрца заўсёды з табой,
Аб пяшчоце кахання цябе яно просіць,
Бо суцэльна й навечна адзіны я твой.

І ніякі мароз тую ружу не скосіць,
Калі будзеш таксама душою са мной,
Нібы з восеньскай раніцай светлая просінь.

02. 11. 2019 г.

Похожие стихи:

  • На сваіх месцах
    На сваіх месцах Усё быць павінна, Як смецце ў смèтніку, Клавішы ў піяніна. Адзенне ў шафе, Кнігі на пàліцах, Кветкі ў садзе, Пярсцёнкі на пальцах. Арэлі ў дварах, Святло ў...
  • Нараджэнне Хрыстова
    Убраны бялюткім абрусам стол, Белы сняжок, так святочна вакол. Яловыя лапкі-галінкі блішчаць, Ад мішуры і ад цацак гараць. Сенца ляжыць і запалены свечкі, Пахнуць салодка ізноў перапечкі. А на стале...
  • Запечаны ў сабе
    Вось так, застаўся я цяпер з прыплясну тым тварам, з жудою, што апошняе спатканне наша не сцюжы адолець магічныя дзівацтвы пажоўклых пачуццяў, а што засталося? Развядзенне глупства на нішчымным алеі...
  • Мір
    Мір… Кароткае слова, але поўнае ёмкага зместу. Мір. Узгадваю маці, а яшчэ – жаніха і нявесту. Мір – гэта каханне, дабрыня, міласэрнасць, увага. Мір – гэта жыццё, да людзей і...
  • Мокры снег
    Мокры снег з нябёсаў суцяшальных слёз Хтосьці хоча рыданні ў белым сне растварыць Поле ў чорных вейках упаўшых палос Стомленым забылася каб вясною ажыць А ты спі хай знямогай напоўніцца...
Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай

Стихи.бай