Пунсовае. . .

Пунсовае як суцяшэнне вячерняе
Лашчыла душу стомленае неба
Згасала напружанне дзённае нервовае
Сцякаючы нібы дарма і слепа

А хмары згубіўшы здзіўленне лёгка
Гразнуць у прастаце вушамі
Ноч ужо мацала неба зоркамі
Цішыня . . . . . . .
Толькі недзе далёка – далёка
Вецер вёў гутарку з узгоркамі
. . . . . . . .
Сшываючы сутнасць лістоты
Каб пелі яны самі


Пожаловаться на стихи

Оставить рецензию

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Стихи.бай