Прагрэс не стаіць на месцы
Прагрэс не стаіць на месцы,
Ён чэша імклівай хадой
Упарта, жвава і ў спешцы.
Не крыкнеш яму ты «стой!».
За ім дзесьці там, панура
Ледзь ногі свае валачэ
Гаротная наша культура,
Жывая.. пакуль яшчэ.
Будынкі ціснуць аблокі,
Замест людзечы – прыбор
І недзе ляціць далёка
Касмічны човен да зор.
Здаецца, усё выдатна.
Сучасны тэхнічны век..
Чаму ж чалавек так здатна
З прыродаю творыць здзек?
Сярод бясконцага руху
Ды ско́расных аўтадарог,
Паблізу ў лесе, дзе глуха
Са смецця высіцца стог.
З пластмасы і шкла бутэлькі,
Іржою з’едзены прас
І нават з нечай пасцелькі
Ляжыць дзіравы матрац.
Пацёрты кусок пакету
Павіс на яловым карчы.
Відаць па рэшткам банкету:
Гасцілі тут быдлачы.
Сабраць бы іх гуртам разам,
Усе прачасаць куты,
Упхнуць у човен з наказам
Ды выслаць.. адсюль.. туды..
Защищено Google CAPTCHA. Политика конфиденциальности и Условия использования. Copyright 2025, Стихи.Бай
Оставить рецензию