“Літаратурная цымбала, безгалосая цымбала”
Даўным-даўно жыла-была цымбала без голасу! Ніколі ні спявала, не іграла музыку! І ўвесь лясны горад цешыўся з яе, казалі “Ты, фальшывы інструмент!!!”.
Усё слухала яна віртуозныя іншыя інструменты таго лесу, а сама сумнай была…
“Ніколі яна так не зможа таксама!!!”. Хацелася ёй удачы! Але не магла яна яе знайсці! Ды неяк раз гуляла па гушчары — а там ёй сустрэлася падкова вясковая! Яна ўвесь час сябруе з вясёлкай поўнакаляровай, якая дапамагае мастакам, з кнігамі любить так, замаўляць… І пытаецца ў яе: “Ці хочацца табе з імі сустрэцца???”. І пагадзілася адразу цымбала на тое! Папрасіла адвесці да кніжак цікавых!
На сон гледзячы, пачалі яны чытаць ёй сябе па чарзе: дэтэктывы, вершы дзіцячыя, апавяданні, аповесці, а песні не змаглі праспяваць… Ноту выцягнуць не пад сілу, і ніхто не падыграе… І не падыграла гэта нават няўдачлівая цымбалка! Хвалююцца кнігі дружныя. Але кажа зараз жа госця: ” Навучыце мяне чытаць, таксама вершы як і пісьменнікаў, паэтаў вялікіх?!” Вывучылі…
І навучылася яна чытаць як ніводная прылада не была здольная —
і на ўсё пачуццё тады выступаць стала з пня буйнога!!! Так дапамаглі адно аднаму яны!

4 сен 2024