Корзина (Кол: 0)

Корзина пуста.

Ключы ад мары і надзеі

Я зачыню ў мары свае дзверы
І выкіну ключы, каб не знайсці.
Больш я нікому шчыра не паверу,
Свой шлях адна павінна я прайсці.

Душа застыла, сэрца замірае…
Я адзінокая сярод людзей.
Каму за 50, той пэўна знае,
Як цяжка жыць, калі няма надзей.

Надзеі зніклі…Зніклі чары…
Усё пакрылася імглой.
І больш ужо я нііаб чым не мару,
Я зразумела: зручна мне адной.

Я больш нікому шчыра не паверу,
Бо ўсе раўно ўсё фікцыя, абман.
Я шчыльна зачыню за сабой дзверы,
Пакрые мары ранішні туман

Комментировать

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *